اشاره:

آقای اصغر معرفت جو که از راویان جنگ است و شیوه ای متفاوت و نگاهی نقادانه به موضوعات آن دارد، یادداشتی را در نقد یادداشت «میادین مین کجاست؟!» ارسال کرده است که برای اینجانب بسیار ارزشمند و مغتنم است. نوشته ایشان در ادامه درج می شود:

*******************

                              اصغر معرفت جو

باسلام و عرض ادب؛ ظاهراً جنابعالی علیرغم وجود اسناد و مدارکی که ارائه دادم و دادند، قصد تقبل و تحمل یکی از نقاط ضعف و یا ویژگی آن ایام را ندارید. در آخر نیز حصول پیروزی ها و شکست دشمن را مطرح می کنید که پاسخ آن حتی به زعم شما، رافع موضوع میادین مین نخواهد بود.

چند نکته مهم را در این زمینه ارائه می کنم:

1- فرماندهان، نیروهای شناسایی و تخریب ما علیرغم ایثار، فداکاری و خلوص نیت، نقاط ضعفی از لحاظ اطلاعات، آموزش، لوازم و حتی قصور داشته اند که این نقاط ضعف، طی هرسال با خروج نیروهای زبده ازصحنه جنگ، پررنگ‌ترمی شد. لذا در شب عملیات، نیروهای تک ور در صورت انسداد راه، مجبور به عبور شهادت طلبانه از میدان مین بوده اند و این امر برای موفقیت نظامی، صورت گرفته و علیرغم نظر شما، در تعارض با آن نیست.

2- عدم پرداختن واحدهای پژوهشی وابسته به سپاه به اینگونه موارد، حکایت از این دارد که چاقو دسته اش را نمی برد. آنها به کدام موضوع چالشی تا به حال پرداخته اند؟؟!!

3- بخشی از پیروزی های ما و شکست دشمن، حاصل رفتارهای شهادت طلبانه بوده که امروز ظاهراً رنگ غیرمدبرانه و غیرعقلانی دارد. اما در آن زمان، «نبرد عاشورایی» خطاب می شد.

4- مطابق سوال آخر یادداشت شما؛ سوال می کنم که؛ شکست های بزرگ در عملیات های نظامی، ازجمله رمضان، والفجرمقدماتی، کربلای چهار و سایر موارد، چگونه اتفاق افتاده است؟ همچنین شکست ما و انهدام امکانات ما و اسارت کمتر از سه هزار نفر از نیروهای ما، چگونه در جنگ حاصل شد؟

5- تاکید می کنم که عکاسان ازجمله علی فریدونی و نیز مسئولین واحد تخریب؛ چون سردار جعفر جهروتی زاده، برای تحقیق بهتر شما در دسترس هستند.

در پایان ضمن تشکر از صداقت، جسارت و روحیه حقیقت جویی، جنابعالی از اطاله کلام و ضعف قلم پوزش می طلبم.