1- طراحی و تصویب قطعنامه 598 به منظور خاتمه دادن به جنگ ایران و عراق در تیرماه 1366، همچنین پذیرش آن از سوی ایران و عراق و اجرای آتش بس در تیر و مرداد سال 1367، به دلیل تأثیر آن بر پایان دادن به جنگ هشت ساله ایران و عراق، از اهمیت سیاسی- حقوقی و تاریخی فراوانی برخوردار است.

2- فارغ از ساز وکارهای طراحی و تصویب قطعنامه، همچنین ابعاد سیاسی- حقوقی آن برای متقاعدسازی ایران و عراق به منظور خاتمه جنگ، این پرسش وجود دارد که؛ چرا ایران از طریق پذیرش قطعنامه 598 به جنگ خاتمه داد؟ پرسش یاد شده بیشتر ناظر بر روش ایران برای خاتمه دادن به جنگ، از طریق پذیرش قطعنامه 598 است.

تا کنون برای پاسخ به "علت پذیرش قطعنامه" از سوی ایران و خاتمه جنگ، با وجود اهمیت موضوع، آثار تحقیقاتی گسترده و قابل توجهی منتشر نشده است، در عین حال پاسخ های موجود در چارچوب چند نظریه قابل دسته بندی است:

الف) "وضعیت اقتصادی" کشور با استناد به واقعیات موجود، همچنین نامه دولت به امام.

ب ) "وضعیت نظامی" کشور با استناد به حملات نظامی دشمن و بازپس گیری مناطق تصرف شده و خطر حمله مجدد به خرمشهر و اهواز.

ج ) "گسترش تهدیدات" با حمله به هواپیمای مسافربری ایرباس و احتمال حمله موشکی- شیمیایی به تهران.

3- در حال حاضر مناقشه سیاسی درباره اتمام جنگ، مسئله پذیرش قطعنامه 598 را از تأثیر واقعیات سیاسی، نظامی و اقتصادی کشور در تصمیم گیری برای اتمام جنگ، به موضوع «خیانت» افراد تغییر داده است. همین ملاحظات در انتشار نامه تاریخی امام در مورد پذیرش قطعنامه بی تأثیر نبود.

4- امام علاوه بر اینکه از پذیرش قطعنامه 598 با تعبیر نمادین «نوشیدن جام زهر» یاد کردند، در عین حال بررسی علت آنرا به زمان دیگری واگذار کردند. متن نامه امام برای پذیرش قطعنامه، بیانگر ناخوشنودی ایشان از اتمام جنگ از این طریق بود. در واقع امام انتظار داشتند که جنگ با پیروزی های نظامی ایران و سقوط صدام به پایان برسد، در صورتیکه پذیرش قطعنامه 598، بمثابه مذاکره ایران با عراق و در نتیجه بقای صدام در بغداد بود.

5- فارغ از ملاحظاتی که درباره قطعنامه 598 وجود دارد که باید مورد بررسی قرار گیرد، بر این موضوع می توان تأکید کرد که؛ قطعنامه 598 در سال 66 به دلیل برتری ایران بر عراق تصویب شد، در حالیکه ایران قطعنامه را پس از حملات نظامی عراق و بازپس گیری مناطق تصرف شده، پذیرفت. بنابراین امام با وجود ناخرسندی از وضعیت ایجاد شده، نه تنها موضوع را صادقانه با مردم در میان گذاشت، بلکه مسئولیت پایان جنگ را پذیرفت. واکنش مردم به تصمیم گیری امام و بسیج آنها به سمت مناطق جنگی، از پیشروی ارتش عراق در خاک ایران و تکرار آنچه در روزهای آغازین جنگ رخداد، جلوگیری کرد و جنگ در چارچوب قطعنامه 598 به پایان رسید.