m-doroodian|محمد درودیان

نویسنده و پژوهشگر جنگ ایران و عراق

مرحوم دکتر اردستانی و مرحوم دکتر نخعی

   اسناد و مدارک جمع‌آوری شده در مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، گزارش‌های نوشته شده در زمان جنگ در قرارگاه‌های فرماندهی جنگ، همچنین آثار منتشره و مهمتر از آن؛ ساختار و شالوده سازمانی و روش‌شناختی حوزه تاریخ نگاری جنگ در کشور و در مرکز اسناد، ریشه در رویکرد و روش‌، باور داشت و تلاش‌های نسلی دارد که برخی بزرگان و موسسان آن، ازجمله دکتر نخعی و دکتر اردستانی، هم اکنون چهره در نقاب خاک دارند و برابر تقدیر الهی باید در انتظار از دست دادن سایر دوستان و همراهان بود.


ادامه مطلب

مرحوم دکتر هادی نخعیبا گذشت زمانِ بیماری، علایم مرگ، به صورت تدریجی بر نشانه های حیاتش پیشی گرفت و انتظار مرگ، بر انتظار بهبود و بازگشتش به زندگی غلبه کرد. در چنین شرایطی گرچه با چشمانِ پر فروغش و برخی حرکات کٌند بدنش سخن می گفت، اما ناتوانی از درک وضعیتش در سکوت، برقراری ارتباط را با او دشوار می کرد و بر تأثرات روحی می افزود.


همیشه ملاقات با «دکتر هادی نخعی» در بستر بیماری و سپس یادآوری آن، آزارم می داد. به نظرم بیماری مسئله نبود، بلکه مشاهده فرورفتن تدریجی یک دوست در کام مرگ، آزاردهنده بود. در چنین وضعیتی مشاهده و انتظار سرآمدن حیاتش، بسیار زجرآور بود و در بسیاری از لحظات، حیات خودم را در آئینه مرگ او جستجو کردم. به بهانه فراق یک دوست، نکاتی را نوشته ام که در ادامه خواهد امد...


ادامه مطلب

  در ایام تاسوعا و عاشورای حسینی، فرصت را غنیمت شمرده و با گذشت سالها از رحلت راوی فقید «مرحوم حاج حسین داورزنی»، فاتحه ای نثارش می کنیم.

  مرحوم داورزنی مدتها بود که بیماری و گرفتاری های روزگار بر روح و جسم او پنجه انداخته بود و تدریجاً علائم ادامه زندگی را از دست می داد و بیشتر در کام مرگ فرو می رفت. هر چند خصایل نیکو و فضائل اخلاقی او رو به فزونی بود و بسیاری همچنان در سایه آن زندگی می کردند.

  حاج حسین مرحوم، برای من همانند برادر بزرگی بود که چون پدر از من مراقبت می کرد. به همین دلیل فوت وی برایم بسیار غم انگیز و باورناپذیر بود. تا مدتها تصور می کردم در گوشه ای از آسمان ایسشتاده و با لبخند به من نگاه می کند و دوباره خواهد آمد!

   در میان دوستان کمتر کسی است که از اقدامات خیر او بهره مند نشده باشد و به جرأت می توان گفت؛ دور از ذهن است که کسی از او آزرده خاطر شده باشد. در زمینه های مختلف، ردپای خیر او هنوز برجاست، چنانچه بچه های بی بضاعتی که با کمک او به تحصیل ادامه دادند، هم اکنون از افراد مفید و موثر جامعه هستند و کسانیکه فقر کمر آنها را شکسته بود، با کمک های مادی و معنوی او دوباره سر پا ایستادند.

   با پیروزی انقلاب اسلامی، کسب و کار خود را در میدان امام حسین(ع) رها کرد و به دفتر سیاسی آمد. در عملیات فتح المبین «راوی جنگ» در لشکر محمدرسول الله(ص) بود. به دلیل تجربیات اجتماعی و مطالعات تاریخی، چنان در جمع آوری اسناد و گفتگو با فرماندهان و رزمندگان سماجت داشت و با ظرافت های خاصی این کار را انجام می داد که او را در این زمینه از سایر راویان متمایز کرده بود. به هنگام بازگشت از لبنان در تیرماه سال 1361، شهید حاج همت بدون اینکه نام مرحوم داورزنی را به خاطر داشته باشد، با مشخصاتی که از او داشت، سئوال کرد؛ «اون کسی که قد کوتاهی داشت، زرنگ و سمج بود، کجاست؟»

  در پایان جا دارد به مناسبت فرارسیدن عاشورای حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، نامی از شهدای گرانقدر «راوی» دفاع مقدس، در مرکز اسناد را ذکر نمایم:

1- شهید علی فتحی                              9- شهید نادر صباغیان

2- شهید سیدمحمود موسوی                  10 - شهید حمید صالحی

3- شهید محمدرضا ملکی                       11 - شهید سیدمحمد امیری مقدم

4- شهید محمدهادی درودیان                  12- شهید تقی رضوانی

5- شهید حسین جلایی پور                    13 - شهید سیدمحمد اسحاقی

6- شهید سیدمحمد گرکانی                    14 - شهید حسین الله داد

7- شهید محسن فیض                           15- شهید سعید عیسی وند

8- شهید مجید صادقی نژاد

« روحشـــان شــــــاد»